sábado, 28 de octubre de 2017

Rosa II

Ai rosiña, rosiña.
Canto máis me quero apretar
máis agullas pos na miña vida.
Que había de esperar?

Ai, a miña rosiña,
que me enche o ceo enteiro
do escarlata da guerra,
e é ao mesmo tempo o sol
que me torna a min florciña.

Ai, rosa de lume na altura,
sempre sobre a miña cabeza,
mais preto das miñas mans, nunca.
Cando agarimo as túas follas
tírasme unha dor aguda.

E ti esperas, belida,
que te esqueza unha poetisa?
Que é o que esperas do mundo
co que lastiman as espiñas?

viernes, 27 de octubre de 2017

Deseo terrenal IX

Bajo el corazón
y sobre el estómago
me he rajado.
Esa es la localización
de la piel mal cosida
que finalmente, tras el moverme
en cama
se ha rasgado.
Por ahí noto salírseme todo
lo que creía bien colocado
y expueste, de repente, ante mí
me hallo,
respuesta a lo que ya venía cuestionando.

Orgullo tengo de ser amante
incluso cuando de madrugada todos
han desalojado.
Mas yo quisiera a veces dejar de ser
bastarde del verano. Dejar de ser
desierto;
dejar de requerir siempre un trago
de agua, de mar, de lluvia,
de sudor, de saliva, salado.

Incluso siendo tú
quien inicialmente acuchilló mi torso,
quien despertó en mí la fuente
de la arena,
me has dejado

añorando

eternamente tu frío contacto,
eternamente tu cruel espadazo.

Eternamente resistiendo
tu rechazo,
aún cuando
ni siquiera confirmas en tus ojos tal acto;
¡no me dejas ir, ni aunque pudiera!
¿Acaso tú también estás

rajado?

Descosido, esperando
el remiendo de una mano
deshilachada tras tú mismo
haber de ella tirado.

lunes, 18 de septiembre de 2017

Deseo terrenal VIII

Sujéteme
como a un pajarito.
Con mis alas libres.

Sosténgame
como a una flor.
Dejando que el sol me mire.

Conténgame
como al líquido que se derramó
para que no me agote en lo plano,
conténgame con sus mismas manos.

Recójame
como a las hojas del otoño,
júnteme toda en un rincón.

Tómeme
como al producto deseado,
mas no pague por mí;
róbeme
de los estantes del Estado,
complíqueme a huír.

Enmárqueme
como a un paisaje adorado.
Déjeme en equilibrio colgando.

Válleme
como a un parque infantil.
Permítame seguir jugando.

Sacúdame de vez en cuando
para asegurarse de que puedo tintinear.
Para recordar.

jueves, 17 de agosto de 2017

Starshine III

There is your star
up in the sky,
bringing some planet I don't know of
into the joy of life.

There you are so far away,
but still near enough for my sight.
There you are still shimmering,
trembling
in the night.

And I can feel your warmth
on the inside
of the sleeping Earth,
I can see you the clearest from her darkest side.

I'll never be alone.
Even if you become clouded.
I can't escape you
under any roof.
Neither of us can hide.

Not even in death,
yours,
or mine,
will you stop shining in my eyes.

martes, 1 de agosto de 2017

Deseo II

(04/02/2016)

Cómo no te van a envidiar con lo suave que te hablo.
Con lo simple y sostenido que te toco y que te alabo.
Con lo bravo que peleo porque sigas a mi lado.
Con lo que yo te deseo.
Con lo que yo te he amado,
aún si ahora ese idilio es un eco lejano 
y a veces tenga que callarte y reprimir tu mano, dime,
¿quién más te trata con tanto cuidado?
Sabiendo lo peligroso que es traspasar el vado y que donde estás más segura es en este campo privado; conmigo jugando, durmiendo, soñando, 
sincronizados.
Cómo no van a querer algo como yo en sus vidas;
alguien que les cobije y lama las heridas 
y luego nutra cual madre, aunque a veces destruya la casa tras años de construída.
Cómo no van a querer el beso que te doy,
para que te olvides por hoy de mis gritos y riñas, para que sepas que estoy velando por ti.
¡Cómo no van a ansiar sentir en su pecho mis manos, temblando por salir de aquí